Η αποκάλυψη του Αλέξη Παπαχελά για τον καρκίνο και η συμβουλή για το άγχος

Στην αποκάλυψη ότι πάσχει από καρκίνο του προστάτη προχώρησε μέσα από άρθρο του στην Καθημερινή της Κυριακής ο δημοσιογράφος και διευθυντής της εφημερίδας Αλέξης Παπαχελάς. Με γενναιότητα γράφει ότι «ο καρκίνος δεν είναι μυστικό», τονίζει την ανάγκη για συχνές -και υπό ιατρική σύσταση- προληπτικές εξετάσεις, αλλά και τις συμβουλές που τώρα ακολουθεί για τη διαχείριση του άγχους.

Ο Αλέξης Παπαχελάς τονίζει ότι είναι η δεύτερη -μόλις- φορά που μιλάει ανοιχτά μέσω της αρθρογραφίας του για ένα προσωπικό του θέμα και προτρέπει τους πάντες να σταματήσουν να είναι αναβλητικοί για την υγεία τους. 

Το κείμενο του Αλέξη Παπαχελά για τον καρκίνο

Το μήνυμα ήταν αναπάντεχο, όσο και «οικείο»: «Με διέγνωσαν και εμένα με καρκίνο του προστάτη. Αγχώθηκα». Η συζήτηση που ακολούθησε επικεντρώθηκε στις καθησυχαστικές στατιστικές, στο παραδοσιακό «δεν μασάμε» και σε διάφορες πρακτικές συμβουλές. Είναι όμως κάπως σοκαριστικό να μαθαίνεις τα ίδια νέα από έναν ακόμη δικό σου άνθρωπο σε έναν κύκλο φίλων. Είναι φυσικό από μία άποψη γιατί έχουμε όλοι πατήσει τα 60 για τα καλά, έστω και αν δεν το νιώθουμε ή δεν έχουμε μπει στην καταραμένη κατηγορία των αποκαλούμενων «κοτσονάτων». Κάνουμε όλοι δουλειές που προκαλούν πολύ άγχος, μερικές φορές περισσότερο από όσο αντέχεται από έναν άνθρωπο. Οι γιατροί επιμένουν βέβαια από την πλευρά τους ότι δεν πρόκειται για μία καινούργια επιδημία και ότι οι στατιστικές δεν έχουν αλλάξει θεαματικά τα τελευταία χρόνια. Ό,τι και να λένε, όμως, μια ασθένεια που σε περικυκλώνει από παντού και σε τακτά χρονικά διαστήματα φαντάζει σαν επιδημία, τη νιώθουμε σαν επιδημία.

Γράφω σπάνια για προσωπικά ζητήματα, γιατί συνήθως δεν αφορούν κανέναν άλλον. Αλλά και γιατί εύκολα ό,τι γράφεις για ένα τέτοιο θέμα γίνεται βρώσιμο υλικό για την κρεατομηχανή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και σου εξασφαλίζει και μερικά «δεν ψοφάτε να τελειώνουμε;». Το έκανα μία φορά, στον κορονοϊό, γιατί ένιωθα ότι η προσωπική μου περιπέτεια μπορούσε να τρομάξει όσους τον αντιμετώπιζαν αψήφιστα σαν μια υπερβολή των μέσων ενημέρωσης και αρνούνταν να πάρουν τα απαραίτητα μέτρα προφύλαξης. Τώρα το κάνω γιατί είναι καλό να σπάσει ένα ταμπού που κάνει εκείνους που ακούν τη διάγνωση για πρώτη φορά να νιώθουν πολύ μόνοι και πολύ τρομαγμένοι. Ούτε μόνοι είναι, κάθε άλλο, ούτε και τρομαγμένοι πρέπει να αισθάνονται σε μια εποχή που η ιατρική κερδίζει συνέχεια έδαφος στη μάχη με τον καρκίνο. Η ενημέρωση για όλα τα δεδομένα είναι το καλύτερο αντίδοτο για τον φόβο, όπως λέει ο σοφός καθηγητής Χριστόφορος Λογοθέτης. Υπάρχει όμως ένας ακόμη λόγος. Όπως έγραψε ο λόρδος Κάμερον όταν δημοσιοποίησε τη δική του ασθένεια: «Ας είμαστε ειλικρινείς, στους άνδρες δεν αρέσει πολύ να μιλούν για την υγεία τους. Και μας αρέσει να αναβάλλουμε όσα πρέπει να κάνουμε». Ακριβώς αυτό. Ο ανδρικός εγωισμός σπανίως μας επιτρέπει να μιλάμε ανοιχτά για αυτά τα ζητήματα γιατί φοβόμαστε μήπως ακούγεται απελπιστικά γέρικη η κουβέντα. Παγιδευμένοι στον ανασφαλή ναρκισσισμό μας και σε μια αυτοκαταστροφική αναβλητικότητα, είναι πολύ εύκολο να αφήσουμε κάτι σχετικά περιορισμένο και απλό να εξελιχθεί σε κάτι περίπλοκο και πολύ επικίνδυνο.

Όσες δουλειές και υποχρεώσεις και αν έχετε, όσο ανίκητοι και αν νιώθετε, να έχετε τον νου σας και να μην ξεχνάτε να κάνετε το τεστ PSA σε τακτά χρονικά διαστήματα και ό,τι άλλο σας συστήσει ο γιατρός σας. Και αν παρ’ ελπίδα οι στατιστικές σάς συμπεριλάβουν, μιλήστε για αυτό, είναι σημαντικό. Τώρα, αν ο γιατρός σας ανάμεσα στα άλλα σας συστήσει να μειώσετε το άγχος σας, μην τον βρίσετε και ακολουθήστε τη συμβουλή μου. Του υποσχέθηκα ότι κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον θα ξεκινήσω σαν χόμπι την παρατήρηση πουλιών και τη γιόγκα στην ύπαιθρο. Αυτό υποσχέθηκα, αλλά, συγγνώμη, θα προτιμήσω για τώρα τα τσίπουρα με φίλους.